در خبرها داشتیم که آقای برقعی ( مهندس سدساز) به ریاست سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور منصوب شده است. یاد خاطره‌ای از آقای دکتر درخشان افتادم. ایشان نقل می‌کرد که در حکومت محدرضا پهلوی دکتر پیرنیا- که به پدر علم اقتصاد در ایران مشهور و موسس دانشکده‌ی اقتصاد در سال۱۳۴۶ می‌باشد- یک سمت اقتصادی در دولت داشته است. با اعمال نفوذ شاه در تصمیم گیری های اقتصادی، دکتر پیرنیا از سمت خود استعفا می‌دهد. در یکی از برنامه‌های ملاقات شاه با رجال کشور ایشان نیز دعوت می‌شود. با توجه به روابط نزدیک خاندان پیرنیا و دربار او نیز دعوت را می‌پذیرد و راهی دربار می‌شود. در حین برنامه‌ی ملاقات هنگامی که شاه از مقابل صف مدعوین می‌گذشته چشمش به دکتر پیرنیا می‌افتد، می‌ایستد و خطاب به پیرنیا می‌گوید:" از آن موقع که اقتصاددانان را از تصمیم‌گیری اقتصادی به کنار گذاشتیم، اوضاع اقتصاد مملکت بهتر شده است!" دکتر پیرنیا پاسخ می‌دهد:"جوجه را آخر پاییز می‌شمارند قربان!"

در ادامه حیفم آمد مطلبی را که آقای دکتر ستاری‌فر نوشته شما نبینید.

سال 1385 مصادف است با 60 سالگی تولد و شکل گیری نهاد برنامه کشور (سازمان برنامه دیروزی و سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور امروزی). این سازمان تاکنون در فعالیت خود 30 نفر رئیس را به خود دیده است، روسایی که همگی مورد اعتماد رئیس دولت بوده اند. به جز مسوولیت دو نفر از این روسا که حدود 20 سال به طول کشیده در ظرف 40 سال این سازمان 28 رئیس داشته است، به سخن دیگر حدود هر 18 ماه یک رئیس!؛ 
نهاد برنامه کشور در این مدت 60 ساله نسبت به تدوین و اجرا و عملیات پنج برنامه توسعه در قبل از انقلاب و سه برنامه بعد از انقلاب مبادرت ورزیده است. چند برنامه توسعه نیز تا حد تدوین داشته است همچون برنامه ششم قبل از انقلاب و برنامه توسعه سال های 1362-66. 

... متاسفانه با رویکردهای کنونی دولت، حتی سند چشم انداز مصوب رهبری نیز به ورطه فراموشی سپرده و یا با یک رویکرد حداقلی و حاشیه ای در بودجه های 1384 و 1385 با آن برخورد می‌شود در حالی که همین رویکرد حداقلی به موازین سند چشم انداز و برنامه چهارم نیز در رویکرد مصوبات استانی دولت محترم مشاهده نمی شود. به راستی چرا برنامه ریزی در کشور ما بدین گونه است. باید گفت که:

یکی از دوستان خوبم عکسی از پوسترهای توزیع شده در

راهپیمایی روز قدس فرستاد که در آن کلمه with  به اشتباه  whit

نوشته شده است!

 

در هنگامه جنگ لبنان نیز پوسترهایی چاپ شد که غلط‌های نحوی

زیادی در آن به چشم می‌خورد. به عنوان مثال جمله‌ی

 " نحن ابناءَُ حيدر" به غلط " نحن ابناءَ الحيدر" و یا

آیه‌ی " ان حزبَ الله هم الغالبون"

به اشتباه " ان حزبُ الله هم الغالبون" نوشته شده بود.

به نظر شما این بی دقتی‌ها نشانه‌ی چیست؟

 

همانطور که می دانیم برای تسهیل مبادلات در اقتصاد از ابزاری به نام پول استفاده می شود. زمانی پول رایج نمک و پوست و... بود و کم کم طلا و سایر فلزات بادوام وسیله‌ی مبادله شدند. در قرن ۲۰ با پیشرفت صنعتی جوامع  پول‌های کاغذی و اعتباری وارد عرصه‌ی مبادلات روزانه‌ی مردم شدند. نکته‌ی قابل توجه اینکه در همه‌ی جوامع واحد پولی  یکسانی برای شمارش وجود داشته است اما با گذشت هزاران سال از به کارگیری پول در جوامع هنوز در ایران واحد یکسانی برای پول وجود ندارد!

تقریبا همه‌ی ما عادت کره‌ایم که اعداد و ارقامی را که در رسانه‌های رسمی می‌بینیم یا می‌شنویم بلافاصله تبدیل کنیم و بگوییم:چند هزار ریال می‌شود اینقدر تومان!

فکر نمی‌کنم هیچ جامعه‌ای به جز ایران توان زندگی کردن با تعارضاتی که به نظر ما ساده اما از نگاه ناظر بیرونی گیج‌کننده و حیرت‌آور است داشته باشد.من که نشنیده و نه خوانده‌م که جامعه‌ای سال‌ها پول رایج در میان مردمش تومان و پول رسمی‌ا‌ش ریال باشد. اگر کسی همچنین جامعه‌ای سراغ دارد خیلی ممنون می‌شوم که معرفی کند. به راستی چرا در جامعه‌ی ایران این همه بین امور رسمی و آنچه در بین مردم رواج دارد فاصله است؟ این موضوع که واحد پولی رسمی ـ ریال ـ در بین مردم جایگاهی ندارد و نه کسی به دنبال عوض کردن آن است و نه صدای کسی درمی‌آید نشانه‌ی خوبی برای جامعه نیست. به نظر من این موضوع یکی از علائم بیماری‌های مزمن اجتماعی است که در جامعه‌ی ما وجود دارد.

به نظر می‌رسد تغییر واحد پول رسمی و تبدیل آن به واحد پول  مورد قبول مردم کار دشواری نباشد. برای شروع می‌توان از امروز تصویب کرد که واحد پول رسمی ایران تومان است ( و اضافه کرد که یک تومان ۱۰ ریال است) و از این به بعد همه‌ی ارقام رسمی به تومان گفته و نوشته شود. در مرحله‌ی بعد پول‌های جدیدی که چاپ می‌شود به تومان خواهد بود و به مرور زمان با فرسوده شدن پول‌های قدیمی، واحد پولی یکسانی در کشور رواج می‌یابد. با این پیشنهادِ مرحله‌ا‌ی هزینه‌ای نیز برای تغییر واحد پول نخواهیم پرداخت.