سلام خدمت همه دوستان عزيز

من فعلا سربازم و در دوره آموزشی، به همين سبب فرصت نداشتم وبلاگ را به روز کنم؛ ببخشيد.

اما درباره دوره آموزشی و پادگان؛

پادگان جايی است که همه افراد لباس يک رنگ و يک شکل دارند، موهای همه شبيه هم است، همه يک کار انجام می دهند؛ ديگر دغدغه شانه کردن مو و پاسخ به اين سؤال که امروز چه بپوشم نداری! آسوده از موبايل و همه دلمشغولی های آن هستی، نه نگران از دست دادن مترو و سرويس هستی، نه مراجعه کننده‌ای داری، نه خريدی لازم است انجام دهی؛ توفيق اجباری داری که هنگام اذان صبح بيدار باشی و... اما و هزار اما

که دارد هزار فايده اما چه فايده؟! آموزش هايي می بينی که نه به درد دنيايت می خورد نه به کار عاقبتت می‌آيد. آموزش رژه_ تنها کاری که ارتشيها بلدند_ آشنايي با اسلحه هايي که بيشتر آنها تاريخ 2536 بر روی آنها حک شده  و به معنی واقعی کلمه آهن پاره اند تنها دست آورد شما از دو ماه عمر مفيد است! در پادگان شما
بی برنامگی، دودره بازی، از زير کار در رفتن، ظاهرسازی، کار نکردن و ادعا کردن، چگونه از صبح تا شب علاف باشيد و خم به ابرو نياوريد و نه تنها ناراحت نباشيد بلکه از آن لذت هم ببريد را یاد می گيريد. به قول يکی از دوستان عزيزم، اينها مهارت هايی است که برای هرکسی که می خواهد در ايران زندگی کند لازم و ضروری است. بگذريم.

در آسايشگاه 50  نفره ما همه فوق ليسانس و دکترا دارند،از فوق ليسانس حقوق و الهيات گرفته تا کامپيوتر و برق و مخابرات و 15 نفر نيز پزشک هستند؛ يک نفر هم دکترای علوم سياسی از دانشگاه تربيت مدرس داريم. تنها دلخوشی ما اين است که روزها شب می شود و شب ها صبح.

از زندگی خود لذت ببريد

خداحافظ