از بودجه كه هر چه بنويسم تمام نمي‌شود. در اين يادداشت چند خطي درباره موضوع تكنولوژي و كشورهاي توسعه نيافته مي‌نويسم.

معمولا وررود تكنولو‍‍ژي يا همان فن‌آوري همراه كاهش هزينه‌ها و افزايش سرعت كارها است اما در ايران خيلي وقت‌ها ورود تكنولوژي هم هزينه‌ها را افزايش داده و هم سرعت پيشبرد كار را كم كرده است. به عنوان مثال، ورود كامپيوتر ،همان رايانه، در سال‌هاي اخير و دستگاه تايپ در سال‌هاي گذشته به ادارات دولتي و خصوصي سبب شد كه كاري كه در قديم و قبل از ورود اين اسباب‌بازي‌ها توسط يك نفر و بر روي يك تكه كاغذ انجام مي‌شد، توسط چند نفر و با مصرف انبوهي كاغذ صورت گيرد.

در گذشته كارمندان مجبور بودند با خطي خوش كارهاي خود و مراجعان را انجام دهند. اما امروزه ابتدا مطالب توسط كارمند بر روي كاغذ نوشته مي‌شود و بعد شخص ديگري آن‌را به اتاق تايپيست‌ها مي‌برد و  بعد از تايپ شدن، بر روي كاغذ پرينت گرفته مي‌شود و به شخص نويسنده برگردانده مي‌شود و نويسنده آن را مطالعه كرده و غلط‌هاي تايپي آن را مشخص نموده و مجددا به تايپيست بر مي‌گرداند و تايپيست آن را اصلاح كرده و دوباره بر روي كاغذ پرينت مي‌گيرد و ..... گاهي بارها اين مسير طي مي‌شود و بعضي وقت‌ها چونكه تايپپيست نيست يا شخصي كه نوشته‌ها را مي‌برد و مي‌آورد نيست و يا دستگاه خراب است و كسي كه بايد آن را تعمير كند نيست و يا برق نيست و يا .... فرآيند به ثمر رسيدن، زمان‌بر مي‌شود.

اما اين عيب تكنولوژي نيست، در كشورهاي توسعه يافته همه كارمندان موظفند مطالب خود را از ابتدا خود تايپ كنند تا به معناي واقعي در مصرف كاغذ و وقت صرفه‌جويي كنند.

نمونه ديگر مصيبت تكنولوژي، دستگاه‌هاي خودپرداز بانك‌ها در ايران است كه من يكي را از هرچه تكنولوژي و ..... است بيزار كرده است.